چه کسی از سیمین دانشور میترسد؟
نقد فیلم “سووشون” منتقد: محمد خالوندی فیلم “سووشون” نمونه ی بارز فرمی نابلدی و تکنیک زدگی است. کارگردان «سووشون» از مواجهه جدی با رمان سووشون هراس/ اضطراب داشته و به جای غور در هسته ی تراژیک رمان، پشت تکنیکهای نمایشی و شتابزده پنهان شده است. این فیلم نه تنها نمونه ی بارز «فرم نابلدی» است، […]
نگاهی به قصهگویی سریال «در انتهای شب»
این حالِ منِ بیتوست* به قلم پویا یاسینزاده اشیا، راویان خاموش یکی از شیوههای ظریف در قصهگویی استفاده از اشیا و موقعیتهایی است که در ظاهر اهمیت خاصی ندارند. اما بسیار در روند فیلمنامه و شخصیتپردازی موثر جلوه میکنند. این ترفند اگر به درستی و با انتخاب بهجا و زمینهسازی […]
استاندارد و بیحاشیه
نقد سریال شکارگاه به قلم محمدسجاد حمیدیه نیما جاویدی با شکارگاه بار دیگر نشان داد که حرفهایترین فیلمساز حال حاضر ایران است. شکارگاه با تمام کاستیهایش، سریالی قصهگو و استاندارد است. از همان قسمت نخست، مشخص میشود که در نگارش فیلمنامه به ظرافتهای خوبی توجه شده است. برای مثال با گرو رفتن منصور […]
ناگهان صبحِ روزِ بعد!
مرور یک صحنه از سریال وحشی به قلم محمدحسین گودرزی داوودِ اشرف در یک هزارتو گرفتار شده. قرار است هرچه قصهی «وحشی» جلوتر میرود، موقعیت برای داوود ناشناختهتر از قبل شود. زمان و مکان گیج و گنگتر از قبل شوند. ماحصل رفتوآمدهای او با رها در اپیزود هفت، رسیدن به نهایتِ این گیجی […]