«رویای نیمه شب»؛ عاشقانهای در آینهی تاریخ و مذهب
برگرفته از رمانی به همین نام با قلم مظفر سالاری، به کارگردانی حسن آخوندپور و نویسندگی سید حسین امیر جهانی، در تلفیق درام تاریخی، عاشقانه و مذهبی، میکوشد قصهای عاطفی را به بستری اجتماعی و تاریخی پیوند بزند هسته مرکزی روایت، عشق فتاح و تلما، از تلالو یک عشق ممنوع در دلِ قصههای کلاسیک بهره میگیرد؛ اما تفاوت مذهبی، کنش خانواده و هنجارهای اجتماعی، به این رابطه لایههای دراماتیک بیشتری داده است.
از حیث فیلمنامه، امتیاز اصلی اثر در طراحی موقعیت مرکزی و امکان ایجاد کشمکشهای چندلایه موفق عمل کرده است با این حال در برخی موقعیتها هدف فیلمنامه بر درام سایه میافکند؛ جایی که دیالوگ و شخصیتپردازی میتوانند به جای نمایش تعارض، آن را مستقیماً برای مخاطب به نمایش بگذارند. یک درام در این نمونه، زمانی مؤثرتر است که مذهب و اعتقادات از خلال رفتار شخصیتها دیده شوند، نه صرفاً در دیالوگها بیان شوند. که در اکثر صحنهها مخاطب با این دیالوگها مواجه است.
کارگردانی اثر در ساخت قصهی تاریخی، به میزانسن، دکوپاژ، طراحی صحنه و لباس و… قاب وابستگی زیادی دارد. استفاده از نماهای باز برای نمایش فضای اجتماعی و کلوزآپ در لحظات عاطفی، ظرفیت ایجاد تضاد میان حال و باطن شخصیتها را فراهم میکند. فیلمبرداری نیز از عمق میدان، نورپردازی و بافت بصری برای روایت سریال توانسته یک قصه عاشقانه را با مفاهیمی چون هویت، اعتقاد، تعصب و همزیستی پیوند بزند و از یک ملودرام صرف فراتر برود.
در مجموع، «رؤیای نیمه شب» را میتوان تجربهای خوشساخت، متفاوت و قابل تأمل در میان تولیدات تاریخی تلویزیون دانست.
۴ شهریور ۱۴۰۵ / سیده رقیه آذرنگ